Sabır ve Dönüşüm

Dünyamızı keşfetmek kendimi bildim bileli bana hep heyecan vermiştir. Çocukluğumdan beri Dünya'yı gizemlerle ve bilmecelerle dolu bir macera olarak algıladım.

Neden sorusu, zaman zaman yetişkinleri sıksa da, lügatımın önemli bir parçası olmuştur. Aldığım ve bulduğum cevapların bir adım daha öncesine inmek bana hem keyif vermiş hem de ufkumu açmıştır.

Bilim muhteşem bir şey; bize Dünya'nın, evrenin, insanın — kısacası tüm canlılığın işleyişini açıklıyor. Sistemin nasıl çalıştığını, yerçekimi yasalarından hidrojen bağlarına kadar pek çok şeyi detaylarıyla gözler önüne seriyor. Fakat NEDEN sorusuna benim kanaatime göre yeterince cevap veremiyor.

İşte bilimin bittiği yerde tefekkür başlıyor. Ve her idrak edebildiğim bilgide, Yaradan'ın yüceliğini tekrar tekrar hatırlıyorum. Bedi' (eşi benzeri olmadan yaratan) ve Hakîm (her şeyi hikmetle yaratan) olan Allahımız Kur'an'da bizi yeryüzüne bakmaya, gökleri ve yerleri incelemeye, yaratılış üzerinde düşünmeye ve tabiatta bulunan işaretlerden ders çıkarmaya davet ediyor.

Yani körü körüne inanma; gözlem yap, düşün, sorgula, ibret al ve uygula diyor.

Böylesi güzel davetleri ben hep sevdim ve süreç içerisinde her yeni bilgi ve keşifte aklıma şu soru gelir:

"Bu ayet bana ne diyor? Bana hangi nasihatı veriyor?"

(Tüm evren kanunlarının da Allah'ın ayetleri olduğuna inanırım.)

…zamanın sıkıştırdığı suyun hikâyesi bana neler anlatmak istiyor?

Yavaş yavaş sıkışmış karın zaman içindeki dönüşümü…

Kar, gökten düştüğünde hafiftir. Dokunduğun an erir gider; oldukça kırılgandır.

Ona bakan biri, bu büyüleyici ve her biri eşsiz olan beyaz taneciklerin bir gün dağları şekillendirecek bir güce dönüşeceğini kolay kolay düşünemez.

Oysa kar, zamanın ve baskının terbiyesinden geçtikçe sıkışır; katman katman birikir, dönüşür ve sonunda buzul olur.

Hiç, bir buz kütlesini kırmaya çalıştınız mı?

Ya da hiç dağların zirvelerinde buzulları inceleme fırsatınız oldu mu?

Buz çok güçlü bir şeydir, hele ki buzullar…

Ve bu gücün ilk adımı tek tek yağan o kırılgan kar taneleridir.

Böylesine muhteşem bir dönüşüm ancak karın yağdığı yerdeki koşulların uyumuyla mümkündür.

Belki de hayatın en büyük hakikatlerinden biri burada saklıdır:
En güçlü şeyler, en hızlı büyüyenler değil; sabırla dönüşenlerdir.

Buzulların hikâyesi bana şunu anlatıyor

Doğru koşullarda sabredersen sen de güçlenirsin. Kendine zaman tanı. Acele etme. Hemen pes etme.

Bugün çoğumuz hızlı sonuçlar istiyoruz. Hemen iyileşmek, hemen güçlenmek, hemen olgunlaşmak istiyoruz. Fakat Rabbimizin yarattığı düzene baktığımızda büyük dönüşümlerin aceleyle gerçekleşmediğini görüyoruz.

Kur'an, insanın aceleci yaratıldığını söyler. Çünkü insan çoğu zaman sonuca odaklıdır, sürece değil.

Oysa Allah, birçok nimeti süreçlerin içine yerleştirmiştir.

Meyve vakti gelmeden olgunlaşmaz. Gece yaşanmadan sabah doğmaz. Kalp de sınanmadan derinleşmez.

Belki bugün yaşadığın zorluk, seni kırmak için değil; seni dönüştürmek içindir.

Belki üst üste gelen yükler, bir buzulun katmanları gibi seni ezmek için değil; seni daha sağlam bir yapıya dönüştürmek için birikiyordur. En azından geriye dönüp baktığımda, benim hayatımda bunun böyle olduğunu görüyorum.

Katman katman dertler biriktikçe zorlandım, şekillendim, kalıplarımdan taşarak büyüdüm ve bugünkü Filiz oldum. Ve sanırım bu ölene dek de devam edecek.

Bilmediğim o kadar çok şey var ki…

Musavvir (şekil veren, tasarlayan) olan Rabbimiz, yaratılışın içine katman katman hikmetler yerleştirmiş gibi.

Yarattığı her şey O'nun kudretiyle hem görevini yerine getiriyor hem de biz insanlara nasihat, ders ve ibret veriyor. Bir nevi örnek teşkil ediyorlar — tabiat bizim hocamız oluyor. Ve sanki her şey, sürekli değişip dönüşen ama özünde aynı kalan büyük bir bütünün ve döngünün şahitliğini yapıyor.

Biz insanlar da öyle değil miyiz?

Bazı su molekülleri sürekli hareket halindedir; kimi zaman bir bulut olur, kimi zaman nehirlerde akar, kimi zaman bir bitkinin, hayvanın ya da insanın bedeninde hayatın bir parçası olur. Bazıları ise buzullarda olduğu gibi, hiç hareket etmiyormuş gibi görünür. Ama derinliklerinde binlerce yıl bilgi saklar.

Belki de bu yüzden hayatın her dönemini aynı ölçüyle değerlendiremeyiz.

• Bazı zamanlar nehir gibiyizdir; hızlı akar, öğrenir, üretir ve değişiriz.
• Bazı zamanlar bulut gibiyizdir; yönümüzü tam bilemesek de yolculuğumuza devam ederiz.
• Bazı zamanlar ise buzul gibiyizdir. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey olmuyormuş gibi görünür. Oysa derinlerde görünmeyen bir dönüşüm sürmektedir.

Kimi zaman bir kaybın ardından…

Kimi zaman uzun bir bekleyişte…

Kimi zaman cevabını henüz bulamadığımız soruların içinde…

Hayatın bazı dönemlerinde ilerlemediğimizi düşünürüz. Fakat belki de Allah o süreçte bizi ilerletmekten çok derinleştiriyordur.

Çünkü her büyüme dışarıdan görünmez:

• Ağacın kök salması da büyümedir.
• Tohumun toprağın altında çatlaması da büyümedir.
• Karın yavaş yavaş buzula dönüşmesi de büyümedir.

Belki bugün içinde bulunduğun süreç, sana durağan gibi geliyor olabilir. Belki hâlâ cevap beklediğin duaların vardır. Belki hâlâ anlamlandıramadığın yüklerin…

Ama buzullar bana şunu hatırlatıyor: Sessizlikte geçen her zaman kayıp değildir.

Bazı sessizlikler, gücün inşa edildiği yerlerdir.

Bazı bekleyişler, karakterimizin şekillendiği atölyelerdir.

Ve bazı gecikmeler, Allah'ın bizi henüz hazır olmadığımız şeylere hazırlama biçimidir.

Kar tanesi acele etseydi asla buzul olamazdı.

Belki insan da bazı şeylere hemen ulaşsaydı, onları taşıyabilecek olgunluğa erişemezdi. Ve belki de insanı insan yapan, onu erdemli kılan şey tam olarak bu süreçtir: içine,  inzivaya çekilmek ve her türlü zorluğa karşı tevekkülde kalabilmektir.

İnsanın da hakikate yaklaşması için sabra ihtiyacı vardır.

Belki bugün olduğun kişi, yıllar önce olmak istediğin kişi değildir. Fakat Allah'ın seni dönüştürdüğü kişi, hayal ettiğinden daha hikmetli olabilir.

Bu yüzden bazen kendimize şu soruyu sormalıyız

Çünkü bazı yolculukların amacı varmak değil, dönüşmektir.

Ve belki de en güçlü insanlar, en hızlı ilerleyenler değil; Rabbinin takdir ettiği süreçlere güvenerek sabırla dönüşenlerdir.

Bugün geriye dönüp baktığınızda…

Sizi güçlendiren şey gerçekten hızlı ilerlediğiniz zamanlar mıydı?

Yoksa sabretmek zorunda kaldığınız dönemler mi?